Dom ciszy

Wydanie
Literackie, Kraków, .
Liczba stron
404
Wymiary
15,0 × 21,0 cm
Oprawa
Miękka
ISBN
9788308043127
Waga
0,45 kg
Język
polski
Tłumaczenie
Akbike-Sulimowicz Anna
więcej detali

Wszystkie wydania w oprawie miękkiej (2)

  Tytuł Wydanie Stron Cena
Dom ciszy
2010, Literackie
404
Dom ciszy
2009, Literackie
408

Pokaż też wydania niedostępne (2)

Kategorie

Opis książki

Dzieje jednej rodziny na tle burzliwej dwudziestowiecznej historii Turcji. Latem na początku lat osiemdziesiątych troje wnuków odwiedza dziewięćdziesięcioletnią babkę, która mieszka w starym rozsypującym się domu na prowincji. Dom, pełen dziwnej ciszy, kryje wiele rodzinnych sekretów, mających swój początek kilkadziesiąt lat wcześniej, kiedy Fatma przybyła do małego miasteczka ze Stambułu ze swoim mężem. Zafascynowany zachodnią kulturą lekarz-ateista marzył, że pisana przez niego i ostatecznie nigdy nieukończona wielotomowa encyklopedia, zbierająca całość ludzkiej nauki i doświadczenia, oświeci zabobonne umysły tureckiego ludu… Dom ciszy jest opowieścią o konflikcie pokoleń i realistyczną powieścią współczesną, ukazującą przekrój społeczeństwa tureckiego, jego wewnętrzne podziały, idee i aspiracje. To również próba udzielenia odpowiedzi na nurtujące Pamuka pytania: jaki wpływ reformy Atatürka wywarły na tureckie społeczeństwo? Czy można pogodzić tradycję z nowoczesnością, a religię z nauką? W jaki sposób mają wyglądać relacje między Wschodem a Zachodem?

Opinie czytelników

(brak)
Proszę , aby dodać opinię.
Twoja ocena
Tytuł opinii
Treść
Uwaga! Proszę wypełnić wymagane pola.

Trochę taka bez polotu. Tutaj coś się dzieje, tam coś się dzieje...ale jakoś to do mnie nie dociera, nie utożsamiam się z bohaterami i czuję się jak bardzo oddalona osoba trzecia. Niektóre wątki były ciekawe, ale nic się nie wyjaśniło, może miałaś się nad tym zastanowić, jakoś przemyśleć sprawę, ale i tak czuję, że nie ma tu wielkiego rozwiązania :/

Przeczytaj całą opinię
2016-12-08
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/49313

Zupełne przeciwieństwo "Stambułu", którego największą zaletą, pośród kilku poważnych wad, była łatwość "wchodzenia", czyli tzw. wciągalność. Autor zachwycił mnie lekkim stylem i tego też oczekiwałam po "Domu ciszy". Natomiast zostałam wynudzona niemalże na śmierć (i kto by się wszystkiego czepiał, no kto?!), a kto czyta mnie regularnie, to wie, że uwielbiam zjawisko zwane "brakiem akcji" i, prawdę mówiąc, nie pamiętam, kiedy ostatnio mnie ono znudziło. A tu taka niespodzianka. Jednocześnie dostrzegałam wiele ciekawych myśli oraz problemów współczesnej Turcji, ale jakby przez mgłę "błagam-kiedy-koniec" albo (to tylko do połowy, potem straciłam nadzieję) "błagam-kiedy-zacznie-się-cuś-dziać". W moich oczach Pamuk zabił tę historię. I po lekturze jakoś mniej cieszę się na ostatnią pozycję autora w mojej bibliotece, czyli "Biały zamek". Będzie musiał chwilę poczekać.

Przeczytaj całą opinię
2016-09-18
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/49313

Jedna z wcześniejszych książek Pamuka opowiada o losach trzech generacji rodziny, która spotyka się na letnich wakacjach w domu rodzinnym na wsi. Każdy z bohaterów przeżywa swoisty dramat i nie może odnaleźć się w swojej rzeczywistości, grupie społecznej, pracy, związku. Bohaterowie dokonują wyborów, które będą miały dalekosiężne i nieodwracalne dla nich skutki, i każdy z nich będzie musiał ponieść konsekwencje własnych decyzji. Książka napisana jest poetyckim językiem, jednak nie jest on tak wyrafinowany jak w późniejszych dziełach autora (Nazywam się czerwień czy Biały zamek). Jak na Pamuka książka jest bardzo 'przyziemna', strefa magiczna, tak charakterystyczna w jego dziełach, jest tu prawie nieobecna. Jednak mimo to klimat książki i zwarta akcja sprawiają, że czytanie jest prawdziwą przyjemnością.

Przeczytaj całą opinię
2016-04-08
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/49313

Samotność - to chyba jedyne wspólne słowo-klucz dla każdego z bohaterów tej powieści. Dla mnie jest ona cała ciszą - nie tylko z tego powodu, że bardzo niewiele w niej dialogów, ale i dlatego, że po jej przeczytaniu należy chwilę pomilczeć, tak szczerze, samemu ze sobą. Ja pod wpływem „Domu ciszy” postawiłam sobie pytanie - jak bardzo żyję we własnej głowie i na ile kierują mną wyobrażenia, które sobie zbudowałam. Bo właśnie tak - każda z postaci „Domu ciszy” (tytuł jest dla mnie metaforą domu, jaki zamieszkuje nestorka rodu) jest w kontakcie ze swoimi myślami… a niekoniecznie żyje we wspólnocie z innymi członkami rodziny, których w owym domu spotyka. Obcość każdego z nich jest dojmująca. A do rozmów dochodzi zazwyczaj dlatego, że „coś” się wydarza. Tragiczna, pełna smutku i refleksji książka. Boli, bo daje do myślenia. I naznacza - to jedna z tych powieści, których się nie zapomina. Magda, 16.03.2016 Orhan Pamuk, Dom ciszy, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2009

Przeczytaj całą opinię
2016-03-16
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/49313

Ksiazke kupilam po rekomendacji w DDTVN. Pomyslalam, ze skoro autor jest Noblista to warto po nia siegnac. Nic bardziej mylnego. Za co ten Nobel, nie mam pojecia. Opowiesc jest przdewszstkim strasznie nudna! W opisie ksiazki czytamy ze poznamy historie scierania sie pogladow mlodego pokolenia, kotre mieszkajac pod jednym dachem jest zmuszone do przebywania razem. To fakt, jest ich troje, spotykaja sie na posilki, ale scieranie sie pogladow? Nic podobnego, brzydko mowiac ta ksiazka to flaki z olejem. Moze ktos uzna ta pozycje za literature wyzsza, ale czy wlasnie nie o to chodzi, zeby ksiazki nagradzane tak prestizowa nagroda jak Nobel byly dla przecietnego czytelnika wciagajace, poruszajace i przede wszystkim interesujace!

Przeczytaj całą opinię
2016-02-26
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/49313

Słowa zawieszone w miejscu i czasie, gdzie wśród spalonych słońcem wzgórz, na przepełnionych plażach i w starym domu toczy się historia tureckiej rodziny. Nierozerwalnie związana z polityką i kulturą wschodu.

Przeczytaj całą opinię
2016-02-13
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/49313

Nie mam rewelacyjnych odczuć po lekturze kolejnej książki Pamuka, tym razem przeczytałam „Dom ciszy”. Owszem, na plus przemawia lekkość narracji, czyta się szybko, stron ubywa, ale jest to jedna nielicznych zalet powieści. Co prawda podobał mi się też zabieg, bardzo ostatnio popularny, narracja z punktu widzenia pięciu różnych osób. Tylko co z niej wynika? Najciekawsze fragmenty to rozmyślania najstarszej bohaterki, dziewięćdziesięcioletniej Fatmy, która wraca myślami do swojej młodości, małżeństwa, wzlotów i upadków. Pozostali bohaterowie to niestety nieszczególnie interesujące postaci, jacyś niezaradni, szukający winy swoich niepowodzeń wszędzie i we wszystkich, tylko nie w sobie i swoim postępowaniu. I niestety, streszczenie książki robi tylko nadzieję na coś dużo ciekawszego, nie znalazłam tu żadnych tajemnic, brakowało mi burzliwej historii Turcji, nie znalazłam obrazu społeczeństwa, raczej jego mały, niekoniecznie pochlebny, wycinek. A bohaterowie sprawiali wrażenie, jakby każdy z osobna potrzebował natychmiastowej pomocy psychiatry. Dodam jeszcze, że kilka razy raziły mnie swoją sztucznością dialogi. Owszem, przeczytać można, coś tam po lekturze zostanie, ale nie uważam „Domu ciszy” za lekturę obowiązkową i konieczną.

Przeczytaj całą opinię
2016-02-06
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/49313

WYZWANIE CZYTELNICZE 2015 #45 - Książka autora o takich samych inicjałach jak Twoje. To, co nazywamy życiem jest dziwnym i niewytłumaczalnym zjawiskiem-nikt nie potrafi powiedzieć, dlaczego należące do niego życie jest właśnie takie, a nie inne." Myślałam, że będzie to o wiele weselsza książka. Tak naprawdę każdy z bohaterów-narratorów jest bardzo samotny, co momentami wręcz przytłacza. Niespodziewane zakończenie jak zawsze na plus, jednak tylko rozdziały poświęcone bardzo irytującej babci naprawdę przypadły mi do gustu.

Przeczytaj całą opinię
2015-12-25
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/49313

To na pewno książka wybitna i napisana perfekcyjnie, chociaż pewnie nie spodoba się osobom lubiącym wartką akcję. W tej książce niewiele się dzieje. To w zasadzie monologi wewnętrzne czwórki bohaterów, przy czym żadne z nich nie wzbudziło, przynajmniej mojej sympatii. Monolog starszej Pani zawiera w sobie dodatkowo poglądy jej zmarłego męża (dochodzi tu więc jeszcze jeden bardzo istotny bohater), które są dokładnie przez nią cytowane (trochę trąci to fikcją, bo nikt nie ma takiej doskonałej pamięci). Atmosfera książki jest ciężka i dziwna. Mnie przyciągnęła i zaciekawiła, byłam zadziwiona z jaką łatwością autor jakby w kółko rozważa to samo, a jednak wciąż w nowy sposób (książka ma 403 strony). Nic się w tutaj nie wyjaśnia, bohaterzy nie zmieniają się. Wydaje się, że jednym z najważniejszych bohaterów jest Czas.

Przeczytaj całą opinię
2015-09-16
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/49313

Książka momentami ciężka w odbiorze, czasem absurdalna z naszego punktu widzenia, a zarazem fascynujące okno na tureckie społeczeństwo. Jeśli reszta utworów Pamuka jest w podobnym klimacie, to nie są to dzieła do przeczytania jedno po drugim. Raczej do stopniowego przerabiania w domowym zaciszu.

Przeczytaj całą opinię
2015-09-07
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/49313
z 5