Muzeum niewinności

Wydanie
Literackie, Kraków, .
Liczba stron
752
Wymiary
14,5 × 20,7 cm
Oprawa
Miękka ze skrzydełkami
ISBN
9788308065228
Język
polski
Tłumaczenie
Akbike-Sulimowicz Anna
więcej detali

Wszystkie wydania w oprawie miękkiej (2)

  Tytuł Wydanie Stron Cena
Muzeum niewinności
2018, Literackie
752
38,72
Muzeum niewinności
2010, Literackie
752

Pokaż też wydania niedostępne (1)

Kategorie

Opis książki

„Jest to książka o miłości w kraju islamskim – a więc takim, gdzie miłość jest czymś innym niż na Zachodzie. Na piątej stronie kochankowie uprawiają seks, ale przez kolejne pięćset drogo za to płacą…” Orhan Pamuk Rok 1975. Stambuł: konserwatywne społeczeństwo, podziały klasowe, bezwzględne reguły socjety, konfl ikt między świeckością a religią. Trzydziestokilkuletni Kemal ma wszystko – wykształcenie, pieniądze, piękną i kochającą narzeczoną. Ale jedno przypadkowe spotkanie sprawia, że nie wyobraża sobie przyszłego życia bez osiemnastoletniej Fusün, swojej dalekiej krewnej… Słodko-gorzka historia o nieuleczalnej namiętności oraz próba odpowiedzi na pytanie, czym jest miłość. „To największa powieść nowego stulecia. Przywodzi na myśl wielkie powieści o miłości i obsesji, napisane przez Balzaca, Stendhala, Flauberta, Dostojewskiego, Tołstoja i Manna”. „The New Leader” „Zmysłowa, złowróżbna powieść Pamuka stanowi genialną panoramę targanej sprzecznościami tureckiej tożsamości narodowej – a zarazem bezwzględną krytykę elity społecznej, która choć stylizuje się na Zachód, nie potrafi przyjąć jego podstawowych wolności”. „Vogue” „Ostatnia powieść Pamuka to nie jest banalna historia miłosna. To wspaniała opowieść o pogrążeniu w przeszłości – zabójczym dla społeczeństwa, a zbawiennym dla pisarza”. Juliusz Kurkiewicz, „Gazeta Wyborcza”

Opinie czytelników

(3.48)
738 ocen, w tym
92 opinii
5
29
4
28
3
20
2
10
1
5
Proszę , aby dodać opinię.
Twoja ocena
Tytuł opinii
Treść
Uwaga! Proszę wypełnić wymagane pola.

Trudno mi ocenić tę książkę. Niby umieszczam ją na półce z dobrą literaturą, ale dość długo męczyłam się, by tę pozycję skończyć. Główny bohater, choć postać ciekawa, nie zdobył mojej sympatii, a jego obsesyjna miłość działała mi na nerwy. Fajnie została przedstawiona kultura Turcji oraz obraz Stambułu, choć dla osoby, która nigdy tam nie była, opisy niewiele dają, gdyż autor głównie przedstawia miejsca, przytaczając ich nazwę. Moja pierwsza pozycja Pamuka, może też dlatego udało mu się mnie zmylić. Po przeczytaniu książki naprawdę uwierzyłam, że to prawdziwa historia. Zapragnęłam pogrzebać i zobaczyć, kim była i jak wyglądała Füsun, skoro tak bardzo zakręciła komuś w głowie, wzbudzając jednocześnie potrzebę absurdalnego kolekcjonerstwa tysiąca niedopałków. W świecie rzeczywistym nazwano by to zaburzeniem psychicznym.

Przeczytaj całą opinię
2017-02-06
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/50344

Przyznaję,że do przeczytania książki nie skłoniły mnie pozytywne recenzje bądź Nobel -Ohrana Pamuka, ale wspomnienie artykułu w gazecie dotyczącego powstania stambulskiego muzeum, nawiązującego do akcji dzieła. Nie rozczarowałam się, co więcej zachwyca mnie świadomość,że opisana historia wydarzyła się naprawdę. Miłość Kemala i Fusun, namiętności, skomplikowana ścieżka żyć które los przewrotnie łączył i rozdzielał...Stambuł i tureckie tradycje a przede wszystkim piękna obsesja głównego bohatera, zbieractwo, kleptomania...doprowadziły do realizacji marzeń wbrew wszystkiemu..a mianowicie powstania tej oto książki oraz rzeczywistego "Muzeum Niewinności", śladów upragnionej, otrzymanej i jednocześnie utraconej namiętności. Minus za przedłużające się rozterki wewnętrzne Kemala. Plus za tzw. "łatwość czytania".

Przeczytaj całą opinię
2016-12-17
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/50344

Mam spory problem z tą książką. Jednocześnie się nią zachwycałam i uważałam,że jest irytująca i po prostu męcząca. A po chwili znów się zachwycałam każdym słowem.... Muzeum niewinności to opowieść o miłości. Chorej, przeidealizowanej, maniakalnej. On ma 30 lat i narzeczoną. Ona ma 18 i dopiero wchodzi w dorosłość. Łączy ich romans, ale ich miłość nie może potoczyć się normalnym torem. Przez większość czasu mamy tutaj opis życia mężczyzny, który nie może wyswobodzić się z obsesyjnej miłości do dalekiej kuzynki. 700 stronicowa opowieść toczy się powoli, autor przykłada dużą wagę do każdego słowa. Jego opisy są piękne, idealnie oddają atmosferę chwili. Tak, chwilami miałam dość głównego bohatera. Irytował mnie tak bardzo, że chciałam rzucić tę książkę w bok. Zakończenie jednak zrekompensowało mi wszystko.

Przeczytaj całą opinię
2016-07-08
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/50344

Czytało się całkiem dobrze, nawet gdy pojawiały się swego rodzaju litanie. Główny bohater był mi nie mniej obcy niż na przykład elf czy krasnolud, wcale nie z powodu nieco egzotycznej scenerii. Można znaleźć pewne podobieństwa między ówczesną Turcją a Polską, jak np. kompleks Europy, obsesja nowoczesności, chociaż oczywiście jest też masa różnic. Najważniejsze było jednak zachowanie Kemala, z którym było mi tak trudno się identyfikować. Jego bierność irytowała, jego egoizm jeszcze bardziej. Cały czas myślał tylko o swoich potrzebach, chociaż z realizowaniem miał spore problemy, troska o los Sibel, Fusun czy rodziców mniej go dotyczyła. Kemal odwiedził tyle muzeów, a nie zwrócił uwagi na to, że na ogół mają jakiś przekaz dla odwiedzających. Co ma komukolwiek powiedzieć jego kolekcja niedopałków czy tarka do pigwy? Ja bym do takiego muzeum się nie wybrał. Mimo powyższego marudzenia muszę stwierdzić, że książka przykuła moją uwagę na pewien czas. Mam jednak nadzieję, że w innych książkach Pamuka jest więcej życia.

Przeczytaj całą opinię
2016-03-14
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/50344

Nie umiałam podczas lektury „Muzeum niewinności” odnaleźć tych klimatów, za które tylu innych czytelników dawało książce tak wysokie noty. Mnie się ciągle nasuwały słowa, jakimi jedna z moich znajomych ocenia niektóre utwory: „za dużo słów”. Postać głównego bohatera przedstawiona nieźle, dość interesująca, ale na zasadzie tematu pracy doktorskiej psychiatry. Nie tylko facet nie budził sympatii, ale usilnie potrzebował pomocy specjalistów (gdzieś na marginesie umysłu błyskało mi podejrzenie stalkingu). W dodatku nie lubię tego zabiegu, gdy autor sam z siebie czyni drugoplanowego bohatera, pisząc o sobie w trzeciej osobie. I przyznaję się bez bicia: przegląd muzeów świata i rodzaje kolekcjonerów przeleciałam wzrokiem, nie wzbogacało to za wiele zasadniczej treści powieści. Na plus, oprócz dobrze przedstawionej postaci głównego bohatera, trochę mglisty, ale jednak dosyć ciekawy obraz Stambułu i zwyczajów, poglądów na kobiety, męskiego światka.

Przeczytaj całą opinię
2016-01-31
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/50344

Jeśli Pamuk rzeczywiście zasłużył na Nobla, to chyba powinien go dostać właśnie za świat stworzony w "Muzeum Niewinności". Książka niezwykle wciągająca, przy okazji doskonale opisuje Stambuł i atmosferę w Turcji przełomu lat 70. i 80.

Przeczytaj całą opinię
2016-01-08
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/50344

Uwielbiam autora za "Stambuł. Wspomnienia i miasto". Kiedy czytałam "Śnieg", marzłam w środku lata. Niestety "Muzeum niewinności" było ciężką próbą cierpliwości. Główny bohater jest tak nudny i nieszczęśliwy, że obcowanie z nim przez ponad 700 stron było bardzo męczącym doświadczeniem. Nawet Stambuł w tle i niezwykła atmosfera nostalgii (tylko dzięki niej daję aż 3 gwiazdki) nie ratuje tej książki w moich oczach.

Przeczytaj całą opinię
2015-12-23
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/50344

Nie wiem dlaczego ubzdurałam sobie, że osią powieści będzie nietolerancja religijnie ortodoksyjnego społeczeństwa na nieślubny romans między kuzynostwem. Nic bardziej mylnego, Turcja lat 70. okazuje się być liberalna, zwłaszcza w zestawieniu z dzisiejszymi krajami fundamentalizmu islamskiego. Rzecz jasna, bohaterom nikt nie przyklaskuje, ale podobnież nikt by im nie kibicował w tamtym okresie w Europie czy Stanach Zjednoczonych. Powieść ogranicza się do opisów obsesyjnej miłości narratora, czyli 30-letniego Turka z dobrze sytuowanej rodziny. do młodszej o 12 lat Fusun. Najpierw ją uwodzi, następnie traci, porzuca go narzeczona, oddalają się znajomi, a on, z pełnym portfelem, może pozwolić sobie na pewną ekstrawagancję, skoro nie ma większych życiowych problemów. Stąd cierpi. Cierpi latami, wysiadując prawie całą dekadę wieczorami w domu swojego wujostwa w towarzystwie dawnej ukochanej i jej męża. 85% lektury to Cierpienia Młodego Kemala, co prawda pisane prozą, ale o ile dramatyczniej, niż XIX-wieczny klasyk. Poza jęczeniem czytelnikom, Kemal zbiera jeszcze masę pamiątek, które przypominają mu o chwilach spędzonych ze swoją miłością, ostatecznie umieszczając je w tytułowym Muzeum Niewinności. Ostatnie kilkadziesiąt stron jest zdecydowanie najciekawszą częścią książki, dla mnie osobiście, jako osoby zainteresowanej zarządzaniem muzeami i formami ekspozycji, ale cóż poradzić, że najpierw trzeba swoje wytrzymać, by do tego fragmentu prawie-naukowego dojść. Nic, tylko zaziewać się na śmierć i polecić Kemalowi, żeby w końcu, do jasnej cholery, wziął się w garść.

Przeczytaj całą opinię
2015-12-15
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/50344

Najpierw myślałam,że tego nie pokonam. Później zaczęłam się wciągać żeby stwierdzić, ze książka jest naprawdę świetna. Warto się z nią zmierzyć, żeby chociaż móc wyrobić sobie zdanie.

Przeczytaj całą opinię
2015-10-17
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/50344

Moje pierwsze zetknięcie z autorem, choć wszędzie było o nim głośno. Książka mnie nieco znudziła, miałam wrażenie, że motywy powtarzają się jak wzory w mandali. Te same dialogi, te same przemyślenia narratora. Do tego straszna irytacja przez wszystkie rozdziały i po przeczytaniu, bo bohaterowie tacy nierozważni, a mogło być tak pięknie. Aczkolwiek tytuł nasuwa dobre przemyślenia o odzyskiwaniu i utraceniu niewinności.

Przeczytaj całą opinię
2015-08-20
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/50344
z 10